رکود بزرگ دهه­‌ی۱۹۳۰ درآمریکاوهدایت نقدینگی

در زمان رکود بزرگ دهه­‌ی ۱۹۳۰­، شرایط دشواری از حیث رکود و بیکاری در آمریکا ایجاد شد که آن شرایط را می­‌توان این‌گونه به تصویر کشید:
بیکاران در گوشه‌وکنار خیابان­‌ها برای به دست آوردن مقدار ناچیزی پول، سیب می­‌فروختند یا در انتظار غذا به صف می‌ایستادند و این در حالی بود که محصولات در زمین­‌های کشاورزی فاسد می­‌شد، زیرا کشاورزان نمی­‌توانستند محصولات خود را به اندازه‌ی کافی بفروشند تا ارزش کشت و کارشان را کسب کنند. در و پنجره‌های خانه­‌ها تخته، مزارع به‌خاطر عدم توان مالکان برای پرداخت وام رهنی تصرف، و تعداد رو به رشد افراد بی‌خانمان باعث افزایش خانه­‌های موقتی چوبی و مقوایی در حومه‌ی شهرهای کشور شده بود. سپرده­‌گذارانِ وحشت‌زده، پول­‌های خود را از بانک­‌ها خارج کردند که ورشکستگی یکی پس از دیگری بانک‌ها را به دنبال داشت و مبادلات کالایی، جایگزین مبادلات با پول نقد شد. افزایش بیکاری و کاهش درآمدها موجب کاهش درآمدهای مالیاتی شد و در بسیاری از شهرهای کوچک، معلمان بیکار شدند و کودکان از تحصیل بازماندند.

در واکنش به این وضعیت، ایالات متحده‌ی آمریکا همانند دیگر کشورها چندین برنامه‌ی ایجاد شغل راه‌اندازی کرد که یکی از این برنامه‌ها موسوم به برنامه­‌های «نیو دیل» (۱۹۳۳-۱۹۳۷) بود و آثار بادوامی به شکل ساختمان­‌های عمومی، سدها، جاده­‌ها و پارک­‌های ملی داشت که هنوز آمریکایی­‌ها از آن‌ها استفاده می­‌کنند. اما این برنامه چه پیشینه‌ی تاریخی­‌ای داشت و چگونه اجرا شد؟

در سال ۱۹۱۸ «وودرو ویلسون» رئیس‌جمهور آمریکا در زمان جنگ جهانی اول، «شرکت تأمین مالی جنگ» را برای تقویت بازار سرمایه و دادن وام به صنایع جنگی تأسیس کرد. شرکت تأمین مالی جنگ، سازمان فوق­‌العاده موفقی بود به­‌طوری که میلیون­‌ها دلار وام برای زیرساخت­‌های عمومی، راه­‌آهن، بانک­‌ها و مسکن اعطا کرد. در رکود دهه‌ی ۱۹۳۰ «هربرت هووِر» رئیس‌جمهور وقت آمریکا، «شرکت تأمین مالی بازسازی» را ایجاد کرد که شرکتی مشابه شرکت تأمین مالی جنگ بود. شرکت تأمین مالی بازسازی اساساً یک برنامه‌ی وام­ دهی فدرالی برای همه‌ی کسب‌وکارهای بزرگ و کوچک آسیب­ دیده از رکود بزرگ دهه‌ی ۱۹۳۰ بود که البته تا سال­‌های بعد از جنگ جهانی دوم نیز به حیات خود ادامه داد. این شرکت چیزی شبیه به یک بانک توسعه‌ای ملی بود. در سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۵۶ از مبلغ ۳۳ میلیارد دلار وام دهی و سرمایه‌گذاری این شرکت، شرکت­‌های زمان جنگ (مانند شرکت‌های مرتبط با فلزات، لاستیک، نفت و کارخانه‌های دفاعی) با ۶۲ درصد، بیشترین سهم را در تخصیص اعتبارات شرکت تأمین مالی بازسازی داشتند؛ بعد از آن، نهادهای مالی با ۱۱ درصد و کسب‌وکارها با ۷ درصد، بیشترین سهم از بازدهی و سرمایه­‌گذاری را داشتند.

برنامه‌ی نیو دیل با هدایت اعتبار و نقدینگی به سمت پروژه­‌های موّلد و تولیدی طی ۸ سال و با مخارج حدود۱۰.۵ میلیارد دلار، ۸ و نیم میلیون نفر را در آمریکا مشغول به کار کرد. این برنامه با ساخت ۶۵۰ هزار مایل جاده، ۷۸ هزار پل، ۱۲ هزار ساختمان نظامی و غیرنظامی،۱۸۰۰ باند فرودگاه، توزیع ۹۰۰ میلیون غذای گرم در میان کودکان، راه‌اندازی ۱۵۰۰ مهدکودک، خلق ۴۷۵ هزار اثر هنری، ساخت ۴۱۷ سد، ساخت ۱۴۳ و به‌سازی ۱۷۵۵ بیمارستان، ساخت ۲ هزار استادیوم ورزشی، ایجاد پارک‌های عمومی و کاشت ۱۰۰ میلیون درخت، ساخت کتابخانه­‌ها مخصوصاً برای جوامع روستایی و فقیر و، آمریکا را متحول و مدرن کرد.

پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله‌العظمی سیدعلی خامنه‌ای (مد‌ظله‌العالی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *